Lokaprédikun flutt 17. apríl 2009 í Háskólakapellu

Set hér inn lokaprédikun mína frá Guðfræðideild Háskóla Íslands. Þið sem ekki voruð viðstödd getið þá lesið og vonandi notið.... Nánar

Svör við Da Vinci lyklinum

Ég lendi yfirleitt í því þegar maður kemur á mannamót að þurfa að svara spurningum um Da Vinci lykilinn. Ég ákvað þessvegna að setja ágæta grein hérna inn sem svarar spurningum og þannig þarf ég ekki að fara í gegnum þessa umræðu á mannamótum heldur get vísað í greinina hérna og þ.a.l. einbeitt mér að því sem máli skiptir...:-)... Nánar

Prédikun flutt í Keflavíkurkirkju 26. okt 2008

Eilífi Guð og faðir. Þú hefur skapað mig og annast mig frá móðurlífi, við hvert fótmál og andartak, í vöku og svefni, er hönd þín yfir mér, skapandi, hjálpsöm og góð. Lát líf mitt lofa þig. Fyrirgef allt sem ég brýt gegn þér. Ég fel mig miskunn þinni fylg mér þegar ég vaki og varðveit mig er ég sef, svo að ég sé þinn á nóttu sem degi, í lífi og dauða. Fyrir Jesú Krist, Drottin minn og frelsara. Amen. (Sigurbjörn Einarsson)

Morgunbirta í Jerúsalem

Hann ákvað að ganga inn í helgidóminn. Á leið sinni gekk hann framhjá litlum garði og sér til mikillar gleði sá hann að kryddjurtirnar voru að mynda brum eins og vera bar í vorhitanum.

Hann gat séð yfir húsin í Jerúsalem. Fólk var að vakna og á leið út á akrana. Borgin var að rísa úr rekkju.
Í fjarska fannst honum líkt og hann gæti greint fegurð hafsins. Blátt strik í fjarlægð. Strikið var eins og minning hans um liðna bernsku fjarlægt og ógreinilegt í mistri morgunsins. Honum fannst hann greina stöku segl út á hafinu. Spor mannanna í mistrinu.

Hann rifjaði upp morgnana í æsku þar sem faðmur fjölskyldunnar og áhyggjuleysi æskunnar umluktu hann og ekkert virtist ama að. Hann lét hugann reika í mjúkri morgunbirtunni. Blá skýjaröndin tillti sér á hæðirnar í fjarska. Hann heyrði þytinn í runnunum og vissi að það boðaði rigningu, hann andvarpaði feiginsamlega, og ekkert, nei ekkert amaði að.

Hann gekk inn í musterið og svalur gustur skuggans lék um vangann. Prestarnir og öldungarnir litu í átt til hans og um leið og þeir greindu hver hann var stóðu þeir upp og gengu í átt að Jesú.

Við þekkjum framhaldið. Það var lesið fyrir okkur hér áðan úr guðspjallinu um hina illgjörnu farísea sem reyndu með klækjum að leiða Jesú í gildru. Við þekkjum líka morgna eins og ég ímyndaði mér að Jesú hafi átt þegar hann á leið sinni í musterið lét hugann reika. Morgnar þar sem fegurð augnabliksins fyllir anda okkar og áhyggjur morgundagsins virðast víðsfjarri. Og þá gerist það. Augnablikið er rifið frá okkur. Fegurðin er eyðilögð með ljótleika illra hugsana og áhyggjur streyma inn í líf okkar.

Það er nefnilega því miður svo, enn þann dag í dag, líkt og var á tímum Jesú, að til er fólk sem þrífst á mannlegri eymd og vonleysi annarra. Við verðum vitni að þessari staðreynd á hverjum degi í fréttum. Við getum hinsvegar velt því fyrir okkur hvort að þetta séu gjörðir hins meðvitaða manns? Nei ég trúi því ekki, ég vil ekki trúa því. Ég trúi því fremur að þessar manneskjur neiti að horfast í augu við sína eigin vanlíðan. Þær forðast í lengstu lög að horfast í augu við sjálfar sig og líf sitt. Þeir sem lifa í skugganum, þeir forðast ljósið, vegna þess að ljósið lýsir upp galla okkar, það varpar birtu á það sem bæta má í fari okkar. Hjá svo mörgum okkar býr sú hneigð að forðast sjálfsgagnrýni, að lifa í skugganum og svara góðmennsku með neikvæðni. Þá er okkur ekki sjálfrátt. Oft á tíðum förum við langa og grýtta leið til þess að forðast eigið sjálf. Við forðumst þá sársaukafullu raun að takast á við sorgir okkar og þjáningar.

Jesú stóð frammi fyrir þessum vandamálum mannlegrar illgirni líkt og við öll gerum á stundum. Hann var spurður "Meistari, vér vitum, að þú ert sannorður og kennir Guðs veg í sannleika, þú hirðir ekki um álit neins, enda gjörir þú þér engan mannamun. Segðu okkur því, hvað er rétt að gera? Leyfist að gjalda keisaranum skatt eða ekki?"

Þessar spurningar faríseana, voru aðeins settar fram með það eina markmið í huga að koma Jesú í vanda. En hann “þekkti illsku þeirra og spurði þá: "Hversvegna í ósköpunum eruð þið að freista mín, hræsnarar? Hann bað þá um að sýna sér pening. Sem þeir og gerðu og hann spurði þá: "Hvaða mynd er á þessum pening og hvað stendur á honum? Og þeir svöruðu “áletrun Keisarans” og hann segir þá við faríseanna "Gjaldið þá keisaranum það sem keisarans er, og Guði það, sem Guðs er."

Kærleikur Krists

Við skulum skoða svar Jesú nánar. Þetta er nefnilega boðskapur sem á vel við, ekki síst þegar kemur að sjálfsskoðun mannsins. Hvað gerir Jesús þegar hann sér illgirni og það hugarþel sem liggur að baki hjá Faríseunum? Jú hann tekur frumkvæðið í samskiptunum, frumkvæðið að því að ná góðri útkomu.  Illgirni faríseanna stjórnar ekki samtalinu: kærleikur Krists er þar sterkari. En við vitum það flestöll mætavel að það er á engan hátt einfalt skref að láta samskipti okkar alltaf stjórnast af kærleika.

Ef Jesús hefði fordæmt skatttöku keisarans hefði það án efa orðið til þess að hann hefði verið afhentur rómverskum yfirvöldum sem landráðamaður, maður sem talaði gegn keisaranum. Ef hann á hinn bóginn hefði verið jákvæður á skattheimtu keisarans þá hefði hann um leið afneitað helstu trúarkenningum gyðinga þar sem þungamiðjan var á hinn eina Guð og sérstöðu hinnar útvöldu Ísraelsþjóðar. Við skulum taka eftir því, að í hinu forna rómverska ríki var keisarinn í hugum íbúa guð. Hann var ekki aðeins veraldlegur leiðtogi í ríkinu heldur var hann einnig guðleg vera og þetta gátu gyðingar sem trúðu á hinn eina Guð engan veginn sætt sig við.

Við sjáum því að við spurningum faríseana var ekkert einfalt svar frekar en við þekkjum í lífi okkar. En Kristur, með svari sínu, víkur sér framhjá illgirni faríseana. Hann fer þá einu leið sem er fær til þess að sýna faríseunum fram á hræsni þeirra. Hann biður þá um denar, pening sem á var greipt mynd keisarans. Þessi peningur var svo miklu meira en einfaldur gjaldmiðill, hann var með sanni vísun til annars boðorðsins “þú skalt ekki aðra guði hafa”. Hvervegna var það svo? Jú sjáið til, rétttrúaðir gyðingar fordæmdu denarinn ekki aðeins vegna þess að á honum var mynd keisarans sem var tignaður sem guð heldur var einnig á honum áletrunin “Divi Filius”! Sonur Guðs. Þetta var auðsjánlega brot á boðorði gyðinga.

Jesús var ekki með pening í fórum sínum og bað faríseana um denar. Þessir réttrúuðu flekklausu prestar gyðinga voru hinsvegar með pening á sér og á honum var mynd af rómverska keisaranum sem var tignaður sem guð. Og við skulum taka eftir einu, þeir voru ekki staddir út á götu, nei þvert á móti, þeir voru staddir í musterinu, hinu helgasta vígi gyðinga!! Hvernig gátu hinir réttrúuðu farísear neitað að greiða keisaranum skatt ef þeir voru með gjaldmiðil hans inn í hinu allra heilagasta?

“Gjaldið þá keisaranum það, sem keisarans er” segir Kristur við þá og sýnir um leið fram á skinhelgi þeirra og hann bætir við “og Guði það sem Guðs er."

Samskipti okkar og hjálpræðið

Er helsta áhugamál mannsins í dag sjálfshyggja og sjálfsvörn? Erum við statt og stöðugt að skara eld að eigin köku, líkt og farísearnir forðum daga? Líklegast er það nú svo með okkur flest. Á einhvern hátt er þetta okkur innbyggð eðlishvöt, þar sem þrá okkar um - velsæld og öruggt líf liggur að baki. Á þetta höfum við verið rækilega minnt síðustu dægrin.

En er ekki rétt að staldra við og veita því athygli að það sem okkur er gefið, erum við líka fær um að gefa, og það sem við hugsum er okkur einnig gefið að miðla. Líf okkar og samskipti við aðra manneskjur snúast ekki einungis um að þiggja heldur einnig að miðla og gefa af okkur. Hið sanna lögmál gjafmildinnar er að allir njóti góðs af því sem gefið er og þannig verður ávinningurinn ekki aðeins þinn heldur verður hann allra sem þátt taka.

Á undanförnum dögum höfum við neyðst til að horfast í augu við erfiðleika í íslensku samfélagi. Erfiðleika sem snerta okkur öll hvert og eitt. Það er á stundum sem þessum þar sem hjálpræðið skiptir máli, þar sem samkenndin og kærleikurinn er það mikilvægasta. Það að geta staðið saman í erfiðleikum og aðstoðað náunga okkar, sýnt samkennd og samhug líkt og sú fyrirmynd sem okkur er gefin í kærleika Krists. Reynsla okkar af erfiðleikum, mótlæti og þjáningu í heiminum knýr okkur til þess að spyrja spurninga, meta líf okkar upp á nýtt og sjá það í nýju ljósi. Biblían gefur okkur einmitt svör við slíkum spurningum, í þeirri gjörð Guðs að gerast maður. Er Kristur ekki svar Guðs og samstaða hans með okkur? Þegar einsemd grípur, þjáning og örvænting virðist vera að bera okkur ofurliði, þá er hann þar, sá sem hefur sjálfur reynt á hvað það er að þjást og líða þrautir.

Við þurfum öll að takast á við hið daglega líf. Um leið og við horfumst í augu við erfiðleikana þá er líklegra að ákveðin kaflaskil verði í lífi okkar. Við eigum ef til vill auðveldara með að líta á vandamál, sársauka og sorg sem eitthvað sem þarf að takast á við og er það ekki einn af mikilvægustu eiginleikum sem unnt er að temja sér í vegferðinni til þroska, að horfast í augu við erfiðleikana og vinna úr þeim?

Hér stöndum við frammi fyrir hinu mikla frelsi sem orð og verk Krists færa okkur. Biblían hamrar á því að við sjálf berum ábyrgð, við erum við stjórnvölinn – okkur er treyst. Við erum ekki fórnarlömb erfða, uppeldis eða atvika sem henda okkur á lífsleiðinni. Öll okkar fara í gegnum erfiða lífsreynslu og sum svo erfiða að allir vegir virðast lokaðir. En það er einmitt á slíkum stundum, þar sem við sjáum að enginn getur tekist á við erfiðleikana, sársaukann og vandamálin í lífi okkar nema við sjálf.

Okkur er gefin ákveðin fyrirmynd og hjálpræði líkt og við heyrðum áðan í ritningarlestri dagsins “breytið allir eftir mér og festið sjónir yðar á þeim, sem breyta eftir þeirri fyrirmynd, er vér höfum yður gefið” Hér er okkur gefin fyrirmynd í Kristi Jesú. Hann minnir okkur á það, að sá einstaklingur sem lætur sjálfsmynd sína stjórnast af kærleikanum er ekki fórnarlamb aðstæðna, þvert á móti þá stjórnar sá einstaklingur aðstæðum sínum.

Í boðskap Krists er okkur gefin vegvísir, leiðarljós sem auðveldar okkur að takast á við erfiðleika. Við lendum öll í mótvindi það er óumflýjanlegt. En það góða við mótvindinn er að honum fylgir oftast nær alltaf meðvindur þegar breytt er um stefnu. Að vinna í sjálfum sér er ævilangt verkefni sem ætti að vera jákvætt, skemmtilegt og gleðilegt. Sjálfskoðun er einmitt tækifæri til þess að breyta um stefnu, fá byr í seglin.  Í þeirri vinnu ætti kærleiksboðskapur Krists að vera í huga okkar og með hans boðskap er vegferðin betur vörðuð og leiðin greiðari. 

Það að læra að virða aðrar manneskjur, eiga jákvæð og kærleiksrík samskipti við aðra á upphaf sitt í því að virða og þykja vænt um sjálfan sig sem einstakling. Hér erum við kominn að einum mikilvægasta boðskap Jesú í guðspjalli dagsins. Boðskapinn um að láta ekki veikleika annarra stjórna okkur heldur taka frumkvæði í samskiptum með kærleikann og sjálfsvirðingu að leiðarljósi. Að vera ekki upp á hegðun annarra komin heldur treysta fyrst og fremst á sjálfan sig og dómgreind sína með hið sanna hjálpræði fyrir augunum. Afraksturinn er sá að við byggjum líf okkar á stoðum kærleikans og elskunnar en ekki á veikleikum annarra, reiði, öfund eða dómgreindarleysi. Það er mikill fjársjóður að eiga slíkan boðskap.

Við getum því haft ákaflega góð áhrif á umhverfi okkar. Manneskjur sem við umgöngumst frá degi til dags taka að líta í átt til okkar með jákvæðni í huga. Sjálf verðum við ljós öðrum til eftirbreytni.

Manngildi og mannúð

Við sjáum í svörum Jesú í guðspjalli dagsins jarðbundna siðfræði. Siðfræði sem flytur boðskap manngildis og mannúðar sem opinberast í mennsku Krists. Mennsku sem átti sér stað mitt á meðal okkar, mennsku sem er okkur opinberuð enn þann dag í dag. Umhyggja Krists nær ekki til okkar aðeins þegar vel gengur. Boðskapur hans talar ekki síst til okkar þegar mótlæti og erfiðleikar knýja á. 

Á hverjum degi opnar Kristur með orðum sínum og gjörðum dyr nýrra möguleika, nýrra úrræða og nýrrar vonar í því sem oft virðist vera ráðvilltur heimur.

Við heyrðum í upphafi hvernig ég ímyndaði mér fallegan morgun í Jerúsalem. Við heyrðum hvernig svör Jesú til faríseana í musterinu endurspegla hann sem sannan mann. Í gjörðum hans sjáum við mann sem við ættum öll að taka til fyrirmyndar. Því við erum sköpuð í mynd Guðs og við erum sköpuð til þess að þjóna honum. Okkur er ætlað að elska hann og náunga okkar. Bera umhyggju fyrir lífi okkar og lífi náungans. Jesús sýnir okkur manninn eins og honum er ætlað að vera. Mynd manns sem þjónar og elskar. Maður er gengur fram í kærleika og elsku, hann er lifandi sál.

nýjar myndir

new photos in nýja myndasíða

Ég og Embla Rut erum að fara norður á Strandir í hestaferð...hérna er dagskráin...og kort á nýju myndasíðunni....

Hestaferð um Strandir

Miðvikudagur 23. júlí

Lagt af stað frá Bjarnarnesi um kl. 18:00. Riðið þvert yfir Bjarnafjörð að Eyjum sem er fyrir sunnan við Kaldbaksvík. Hestarnir geymdir í hólfi sem við útbúum.

Gist á Hólmavík


Fimmtudagur 24. júlí.

Farið af stað frá Eyjum. Riðið yfir Veiðileysuháls í Reykjarfjörð að Kjósarrétt sem er næsta vík fyrir norðan Djúpavík. Hestarnir geymdir í Kjósarrétt yfir nóttina.

Gist í Finnbogastaðarskóla (sameiginlegur matur)

Föstudagur 25. júlí

Riðið út Reykjarfjörð að Naustavík og upp Naustavíkurskörð, svokölluð Gagnamannaskörð, yfir í Trékyllisvík.
Hestarnir geymdir í hólfi á Melum í Trékyllisvík.

Gist í Finnbogastaðaskóla (sameiginlegur matur)


Laugardagur 26. júlí

Farið yfir Trékyllisheiði frá Melum að Bólstað (rétt hjá Bassastöðum ) í Steingrímsfirði
(ca 5-6 klst.)
Hestarnir geymdir í hólfi sem við útbúum.


Gist á Hólmavík


Sunnudagur 27. Júlí

Farið frá Bólstað til Hólmavíkur.

Hægt að ferja bíla á milli.

Þrek og tár

Vegna þess að ég er svo ástfangin af konunni minni og búinn að vera án hennar í alltof marga daga setti ég inn eitt af þeim allra fallegustu lögum sem sungið hefur verið á íslenska tungu....maður er smá meir svona inn við beinið

Farið inn á nýju myndasíðuna og ýtið á lögin okkar.....

kv

Halli

íslamistar og íslam

Árið 2006 kom út bók í Danmörku eftir Karen Jespersen þingmann og ráðherra og Ralf Pittelkow lektor við Kaupmannahafnarháskóla. Þessi bók vakti mikla athygli þar sem hún þykir ræða mjög opinskátt um þann vanda sem höfundar telja stafa af íslömskum bókstafstrúarmönnum sem eru víðast hvar kallaðir íslamistar. Þau Jespersen og Pittelkow fjalla um þá atburði sem víðast hvar eru kenndir við Múhameðsteikningarnar og eru sammála um það að nú steðji ný ógn að frelsi vesturlanda. Það er íslamisminn sem þau telja að byggist á öfgakenndum skilningi á íslam.

En hvernig skilgreina þau skötuhjú hinn dæmigerða íslamista? Í bókinni tala þau um að íslamismi sé ekki samskonar fyrirbæri og íslam. Íslamismi er róttæk hreyfing innan íslam sem vex hratt og örugglega ásmegin. Hann er vaxandi ógnun við gildi sem miða að frelsi og lýðræði.  Deilan um Múhameðsteikningarnar voru fyrstu meiriháttar átök Dana við íslamismann að mati Jespersen og Pittelkow. Það eru ekki nein vettlingatök sem einkenna skrif þeirra hjóna, íslamismanum er líkt við nasima þar sem að hann boðar ákaft gyðingahatur og endanlegt takmark íslamista er talið vera að skapa íslamskt alheimsríki sem byggir á strangri og bókstaflegri útgáfu á forskrift Kóransins. Það er e.t.v. hjákátlegt til þess að hugsa að Danmörk, land sem er þekkt fyrir mikla sagnameistara líkt og H.C. Andersen skuli í nútímanum framleiða slíka spunameistara sem þau hjónakorn eru. Eða er eitthvað sannleikskorn í þeim skratta sem þau mála á vegginn? Til þess að það sé unnt að taka afstöðu til þess er rétt að skoða lítillega stöðu múslima. Í dag virðist vera sem svo að heimspólitísk staða múslimaheimsins hafi versnað til muna. Hinn stolti menningararfur sem fyrrum einkenndi íslamskan hugmyndaheim virðist vera liðinn undir lok. Í staðinn virðist íslömsk framtíðarsýn hafa verið tekin yfir af ópólitískum hryðjuverkahópum. Helstu skotmörk þessara hópa og fórnarlömb þegar til langs tíma er litið virðast vera múslimar sjálfir. Hér eru það einmitt íslamskir borgarar í vestrænum ríkjum sem bera hvað skarðastan hlut frá borði. Aðstæður þessa fólks hafa versnað til muna á undanförnum árum bæði hvað varðar atvinnu, mismunum í krafti kynþáttarhyggju varðandi menntun og almennt kynþáttarhatur á Vesturlöndum í garð múslima viriðist hafa aukist.

Stjarnan

Hef aldrei verið stoltari af stelpunum mínum í Stjöddnunni en einmitt í dag.

Þorsteinn Erlingsson

Mig langar að setja inn ljóð eftir Þorsteinn Erlingsson (1858-1914). Hann fæddist í Stóru-Mörk undir Eyjafjöllum og ólst upp í Hlíðarendakoti í Fljótshlíð.

Hann varð stúdent úr Lærða skólanum í Reykjavík 1883. Síðan hélt hann utan í Hafnarháskóla og las þar lög um tíma en lauk ekki prófi. Hann dvaldist alllengi í Höfn eftir að hann hætti námi og fékkst þá einkum við kennslu.

Hann fluttist til Reykjavíkur árið 1902 og bjó þar síðan til æviloka. Þorsteinn orti mikið og er ádeila á kirkju og ríkjandi hefðir í þjóðfélaginu ríkur þáttur í skáldskap hans.

Að öðrum þræði var hann mikill unnandi þjóðlegra hefða og náttúru landsins og speglast hvort tveggja í ljóðum hans. Kveðskapur hans er léttur og lipur og má segja að í honum togist á raunsæi og rómantík. Ljóðasafn hans nefnist Þyrnar.



Hulda



Jeg hverf til ykkar, helgu rökkurstundir,

í hópinn únga kríng um fróðan gest,

því gott var forðum ykkar vængjum undir

og enn er laungum þetta skjólið best,

þið vinir ástar, vinir allra ljóða

og verndarenglar huldulandsins góða.



Þið kunnið ennþá allar mínar sögur

og alt er geymt, sem mjer var forðum kært,

og orðin streyma ennþá létt og fögur

og allar raddir kveða hreint og skært,

og jeg er sjálfur, ungur eins og forðum

og alt er það í sínum gömlu skorðum.



Jeg man hve fyrri fyrir sjónum mínum

í fögrum ljóma álfabygðin stóð,

er hæðir Saga drap úr dróma sínum

og dularhamur leið af bjargaslóð

og sem úr móðu háar hallir runnu,

þar sem hulduljósin öllum kvöldum brunnu.



Er napur vetur nístir jörðu bera

og næturvindur pínir ýlustrá,

hjá þjer er, Hulda, værast þá að vera

og vor og sólskin þínum grundum á;

þá festir æskan fyrstu rætur sínar

sem fjallablóm við silfur lindir þínar.



En sögum sínum börnin einlægt breyta,

uns bæði þau og sagan verða ný,

og tvö og tvö, þau loks úr hópnum leita

og leynast þínum bjargafylgsnum í,

hið fyrsta sinn, er orðið best að eyra,

sem aungum nema þjer er leyft að heyra.



Og oft til þinna álfasala gánga

jeg aldinn vin á fögru kvöldi sá,

og æskubrosin vitja grárra vánga

er vinum horfnum fyrir sjónir brá;

það voru álfar úr hans bernskusögum

og yndisnætur frá hans þroskadögum.



Þar áttu, Hulda, bjarta bygð og fríða

í bláum hömrum yfir sljettri grund,

og upp hjá grænum hæðum þinna hlíða,

þar hef jeg forðum setið marga stund,

er vorið fagra blóma blæju sína

þar breiddi yfir töfrasali þína.



Og laungum hef jeg fundið sældar sæti

um sumarstund í þinni blómalaut,

og undrast þá, hvar útlegð dulist gæti

og ævi kvöld við þetta móðurskaut;

við ráðum fyrst með sjónum seinni ára,

hvað Saga markar rúnum blóðs og tára.



Og eins var stundum út frá þínum hæðum,

sem að mér lindir bæri huldaróð;

þar fjekk jeg ungur ást á fögrum kvæðum

og orti sjálfur fyrst mín bernsku ljóð,

og títt mjer skáldin tár á vánga súngu

með tign og afli minnar dýru túngu.



Og einatt sat jeg inst við fossinn bjarta

og unaðstóna hörpu þinnar naut;

þar saungstu mig að þínu heita hjarta

og hug minn allan lagðir þjer á skaut,

og mjer er síðan þraut við þögn að una

og þrái æ að heyra fossa duna.



Hver gleymir þjer, sem úngur einu sinni

með æskuvini hefur skjól þitt sótt

og drukkið hjá þjer allra álfa minni

í ástarkossum síðan marga nótt?

Og mörgu þú að honum hvíslað lætur

um horfinn vin og bjartar sumarnætur.



Í öllum löndum helgar huldur búa,

er heilla oss um fögur sumarkvöld,

en þær ei nema æskuástum trúa

og armlög þeirra verða síðan köld,

og þá er eins og allar raddir hljómi

frá öðrum verum bæði að svið og rómi.



En þegar vorið gamla neista glæðir,

sem geingin ævi djúpt í huga fól,

þá leita jeg um hóla, skóg og hæðir

og hvar sem álfar geta fundið skjól,

en eingin hulda hefur í þeim búið,

sem huga mínum gæti frá þjer snúið.



Það er sem bjarmablik af ljósum þínum

mjer berist stundum enn á fjarra grund

og eins og birti yfir huga mínum,

er einn jeg sit um kyrra rökkurstund,

og mjer finnst þá jeg hulduóminn heyra

sem hvíslar eins og forðum ljóði í eyra.

Íslam

Í morgun var líkt og oft áður að lesa Fréttablaðið á leið minni með rútunni til Reykjavíkur. Þar rakst ég á frétt, þar sem sagt er frá því að kona að nafni Amil Tamimi hafi tekið sæti sem bæjarfulltrúi hjá Hafnarfjarðarbæ.

Þetta þótti mér svosem ekki merkileg frétt nema af því að tekið var fram að hún sé múslimi. Ég hef í morgun verið að velta þessu fyrir mér og þrátt fyrir að ég eigi auðvitað að vera að gera allt annað en að hugsa um hvað er að gerast í heimi íslenskra múslima þá langar mig að varpa fram hugleiðingum mínum hérna.

Vestrænar fréttastöðvar hafa verið í langan tíma duglegar við að lita "dökka" mynd af íslam og múslimum í heiminum. Nú síðast hafa síendurteknar fréttir verið bornar fyrir lesendur varðandi Kurt Westergard skopmyndateiknara danskan sem teiknaði múhameðsteikningarnar frægu.

Ég ætla svosem ekki að taka afstöðu til þess hérna en mun þó gera það ef einhver nennir að taka upp þráðinn.

Þann 11. september létust 3000 þúsund manns í hörmulegri árás á Twin towers í New York. Við sem horfðum á, munum aldrei gleyma atburðinum, mynd þess helvítis sem þarna opnaðist fyrir augum  okkar. Þessi hryllilegi atburður hefur haft djúp og viðvarandi áhrif á gang heimsmála.

Þann 11. september árið 2001 létust 30.000 börn úr fátækt. Fáir tóku eftir nema nánustu aðstandendur. Ekki líður dagur hér í heimi án þess að eitthvað í kringum 30.000 börn deyji. Ástæðan er almenn fátækt, skortur á hreinu drykkjavatni og sæmilegri fæðu fyrir þessi börn.

Frá því að árasin var gerð á turnana í New York hafa þ.a.l. allt að 30 milljónir barna dáið úr fátækt í heiminum.

Ég vil halda því fram að fréttaflutningur fjölmiðla hafi síðan 11. september 2001 einkennst af makalausri vanþekkingu og einföldun. Umræðan hefur ekki aðeins valdið því að fólk er með allskyns ranghugmyndir um íslam og múslima, heldur hefur þetta orðið til þess að múslimar um heim allan telja sig útskúfaða og fyrirlitna vegna aðgerða fámenns hóps.

Þetta gerist á tímum hnattvæðingar, þegar heimurinn státar sig af því að hafa færst saman og fólk öðlast frelsi til að ferðast. En nú er staðan sú að verið er að draga fólk í dilka eftir þeirri trú sem það játar rétt eins og við.

Erum við að færast aftur til miðalda?

Gott hjá Amil að láta ekki fordóma og rasisma sem virðist vera að færast yfir þetta land stöðva sig.

Meira síðar.....nú verð ég að fara að læra.....og reynið nú að andmæla mér og koma með einhver krassandi mótmæli.....